سیزده به در مبارک
 سيزده، روز پايان دوره جشن هاي نوروزي است. درايـن روز مردم بنابر يك سنت فرهنگي از خانه ها بيرون و بـه دشت و صحرا و باغ مي روند. تا آخـرين روز عيـد را در طبيعت و در كنار سبزه و گياه و آب روان چـشمه هـا و جويبارهـا بـه شـادي و خوشـي بگذراننـد. اعتقـاد بـه ناخجستگي و نحسي شماره سيزده اعتقادي اسـت بـسيار كهن كه در فرهنگ ها و در ميان بيشتر اقوام و ملل جهـان وجود داشته است. در نوشته هاي كهـن تـاريخي و ادبـي ايران به نحس بودن سيزده فروردين اشاره اي نشده است.
 ابوريحان بيروني روز تير، يعني ۱۳ از مـاه تـير را نحـس نوشته است. برخي از پژوهـشگران نـيز عقيـده دارنـد كـه مفهـوم ناخجستگي روز سيزده فروردين در نخستين سـال رصـد زرتشت پديد آمده و تـاكنون بازمانـده اسـت. اگـر چـه خاستگاه جشن سيزده فروردين كاملاً روشن نيست، ليكن در كهن بودن اين جشن و جنبه همگاني و مردمـي بـودن آن ترديدي نمي توان كرد.
 درباره منشأ جشن سيزده نوروز نظرها و عقايد گوناگوني ابراز كرده اند؛ ذبيح بهروز ديدگاه خاصي درباره روز سيزده فـروردين دارد و آن را جـشن كهن و آريايي مي داند. او روز سيزده نخستين نوروز سال، مبدأ گاه شماري ايراني را كه بنابر محاسبات گاه شـماري از سه شنبه شروع مي شد، روز يكشنبه و شب بدر مي داند و مــي گويــد: ”ايــن روز را ايرانيــان از ديربــاز جــشن ميگرفتند.“ (بهروز،۱۳۴۰:۵)
 مراسم سيزده بدر
 آگاهي ما از چگونگي برگزاري مراسم سيزده بـه در از دوره قاجار پيـشتر نمـي رود.گرچـه مهـرداد بهـار بنابـر خوانده ها يا شنيده هايش به بيرون رفتن مردم از خانـه در روز سيزده فروردين و جشن و پايكوبي در اماكن عمومي در دوران صفوي اشارهاي بـس كوتـاه مـي كنـد و آن را نشاني از آئين ارجي و آشوب همگاني در روز سـيزده بـه در مي داند، اما از دوره قاجار به اين سو، بنا به نوشته هـاي سفرنامه ها، مراسم سيزده به در بـسيار مفـصل و باشـكوه خاص برگزار ميشد. پولاك (سـیاح اروپـايي) در شـرح مفصلي كه درباره نوروز نوشته، از مراسم سيزده نوروز ياد مي كند و مي نويسد: ”سرانجام روز سيزدهم، يعني آخريـن روز عيد فرا مي رسد. مطابق با يك رسم كهن گويـا تمـام خانه ها در چنين روزي معروض خطر ويراني هستند! بـه همين دليل همه از دروازه شهر خارج مي شوند و به باغ هـا روي مي آورند. (پولاك،۱۳۶۱:۲۵۵)
منبع: نگاهي كوتاه به تاريخچه نوروز